I'PN ♥

เขานั่งลงพัก หลังจากที่โชคชะตาเล่นตลก ทำให้เขาล้มลง

เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่รู้สึกเหนื่อย จึงตั้งใจว่าจะนั่งพักตรงนี้จนกว่าจะหายเหนื่อยแล้วค่อยไปต่อ

 

ระหว่างที่กำลังนั่งทอดอารมณ์และพินิจพิจารณาโลกใบสีฟ้ากับประชากรที่บ้าคลั้ง

คนจำนวนมากเดินผ่านหน้าเขาไป บางคนก็วิ่ง ตั้งหน้าตั้งตาทำอย่างนั้น โดยไม่คิดจะยอมใคร

เขาเห็นบางคนล้มเหมือนกับเขา แต่ที่โชคร้ายกว่าคือ

คนเหล่านั้นต่างถูกเหยียบย่ำ และถูกมองข้ามเหมือนเป็นอากาศ ไม่มีใครคิดจะหยุดช่วย

 

เขาเองก็ไม่ได้คิดที่จะช่วย มีเพียงความเวทนาก็เท่านั้น เขาคิดว่ามันเสี่ยงเกินไปที่จะทำแบบนั้น

 

เขาสังเกตแต่ละคนที่เดินผ่านไปอย่างพินิจพิเคราะห์ ทุกคนล้วนวิ่งตามที่ตัวเองปารถนา 

พวกนั้นล้วนแต่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วไม่เคยมีใครหยุดต้องการ

เขาคิดว่าสิ่งเหล่านี้หรือเปล่า ที่ทำให้โลกมันหมุนเร็วขึ้น เร็วจนก้าวตามไม่ทัน

ไม่มีใครสนใจใคร ไม่มีใครแคร์ใคร หากไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์

 

สังเกตุเห็นพวกวัยรุ่นหนุ่มสาว มักจะมีอุปกรณ์หลายอย่างเหมือนๆกัน คนที่ยังไม่มีก็พยายามที่จะมี คนที่มีแล้วก็ใช้เป็นเครื่องมือในการบ่งบอกระดับชั้นของตัวเอง มากกว่าที่จะใช้ประโยชน์จากมันจริงๆ

 

เขามองหันไปดูตามทางลาดชัน คนจำนวนมากต่างเหยียบย่ำกันขึ้นไป ต่างใช้ประโยชน์จากคนที่อยู่ข้างล่างหรือคนที่ไม่มีทางเลือก อย่างไม่รู้คุณค่า เขาหวังว่าผู้แพ้เหล่านั้นจะไม่เป็นผู้แพ้ไปตลอดและเขาจะไม่โชคร้ายแบบนั้น

 

เขาสงสัย อะไรกันหนอที่เป็นสาเหตให้ทุกอย่างที่เขาเห็นกลายเป็นแบบนี้ 

คนเรามีทุกอย่าง ได้ทุกอย่าง ทำไมถึงไม่มีความสุข

ปัจจัยของความสุข คงไม่ใช่เงิน สิ่งของ หรือ โอกาสทางหน้าที่การงาน

แล้วมันคืออะไร.. เขาพยายามคิดอยู่นาน จนกระทั้งพบกับสิ่งที่ไม่ค่อยคุ้นเคยในสังคมปัจจุบัน

" พอใจ "เขาหัวเราะเงียบๆ

 

เขารู้สึกโล่งขึ้นแล้วตอนนี้ เขาสูดหายใจเข้าไปลึกๆอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มต้นวิ่งไปในทางสายที่เขาเลือกอีกครั้ง

มันทำให้รู้สึกดีเมื่อได้นั่งพักและคิด และรู้ตัวกับสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อ

 

เขาค่อยๆยืนขึ้นอย่างมั่นคง เริ่มออกตัวก้าวเดิน และวิ่ง ไปพร้อมๆกับรอยยิ้มมุมปากบนใบหน้า

เพราะเขารู้แล้วว่าเขาจะมีความสุขกว่าคนอื่นได้อย่างไร และจะทำยังไงต่อ ..